Για όσους πέτυχαν, καλή σταδιοδρομία, με νου και σύνεση!
Όσοι χρειάζεται να το ξαναπαλέψουν, είναι σημαντικό να θυμούνται ότι η αποτυχία μπορεί να γίνει ένα σπουδαίο μάθημα. Δεν χρειάζεται λοιπόν κάποιος να μοιρολατρεί. Όπως και σίγουρα δεν χρειάζεται κάποιος να θεωρήσει ότι η επιτυχία σηματοδοτείται απλά απότην εισαγωγή στο Πανεπιστήμιο. Ίσα - ίσα, η μάχη για την όποια επιτυχία τώρα αρχίζει!
Εμείς, όπως πάντα, μαζί σας. Στα καλά και στα άσχημα. Όπως οι αληθινοί σύντροφοι!
Καλημέρα!
Υ.Γ. Καλωσορίζω τους καινούριους φίλους: Τον Σπύρο, που από ότι καταλαβαίνω είναι και συνάδελφος και τη Ντέπυ! Παίδες, καλωσήλθατε!
Σπύρο, με βρίσκεις σύμφωνη σε γενικές γραμμές. Οι λεπτομέρειες υπό συζήτησιν...
Πολιτικοποιημένος μα όχι στρατευμένος. Όχι τουλάχιστον με τη στενή της λέξης έννοια. Του κόλλησαν τη ταμπέλα "ποιητής της ήττας", τον φυλάκισαν(1948-1951), τον καταδίκασαν σε θάνατο(1949), αποφυλακίστηκε με τη Γενική Αμνηστία το 1951. Η μεταπολεμική ποίηση χρωματίστηκε από τις λέξεις του.
Σαλονικιός [πώς να μην είναι αγαπημένος;;;;], γιατρός με ειδίκευση ακτινολόγου, έρχεται στην Αθήνα το 1978. Μέχρι τότε ασκεί το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Σαλονίκη. Η καταγωγή του από την πλευρά του πατέρα του είναι από τα Ρούστικα Ρεθύμνης. Εκεί σώζεται και το απίτι του γεννήτορά του.
Αντιστασιακός, στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. "Στην ΕΠΟΝ έκανα νέες παρέες. Μπήκα κι εγώ στη διανόηση. Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε", είχε πει.
Η πρώτη του εμφάνιση στα λογοτεχνικά πράγματα συμβαίνει το 1942 και στο περιοδικό "Πειραϊκά Γράμματα".
Το 1944 τον βρίσκουμε να εκτελεί χρέη αρχισυντάκτη στο λογοτεχνικό περιοδικό για νέους λογοτέχνες "Ξεκίνημα".
Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδίδεται το 1945 με τίτλο "Εποχές".
Από το 1959 ως το 1961 εκδίδει το περιοδικό "Κριτική".
Μέλος της εκδοτικής ομάδας των "Δεκαοκτώ κειμένων", των "Νέων Κειμένων" και του περιοδικού "Η Συνέχεια".
Μόλις το 1979 όμως εκδίδεται συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του, όχι με δικά του έξοδα!!! [35 χρόνια μετά!!!]
Από το 1941 μέχρι και το 1971 μας άφησε 88 ποιήματα. Μετά από το 1983 και το αυτοβιογραφικό σχόλιο "Υ.Γ.", σιώπησε...
"Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν ξαναγράφω"... "το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή."
Το 1986 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.
Το 2002 με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας.
Αναγορεύτηκε Επίσημος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τα έργα του μελοποιήθηκαν από σπουδαίους συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γρηγορίου, ο Μαρκόπουλος και ο Παπαδημητρίου, ενώ έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Το φως της έμπνευσής του έσβησε τα ξημερώματα της 23 ιουνίου του 2005, από καρδιοαναπνευστικό πρόβλημα. Σαν Σήμερα...
