Πολιτικοποιημένος μα όχι στρατευμένος. Όχι τουλάχιστον με τη στενή της λέξης έννοια. Του κόλλησαν τη ταμπέλα "ποιητής της ήττας", τον φυλάκισαν(1948-1951), τον καταδίκασαν σε θάνατο(1949), αποφυλακίστηκε με τη Γενική Αμνηστία το 1951. Η μεταπολεμική ποίηση χρωματίστηκε από τις λέξεις του.
Σαλονικιός [πώς να μην είναι αγαπημένος;;;;], γιατρός με ειδίκευση ακτινολόγου, έρχεται στην Αθήνα το 1978. Μέχρι τότε ασκεί το επάγγελμα του ακτινολόγου στη Σαλονίκη. Η καταγωγή του από την πλευρά του πατέρα του είναι από τα Ρούστικα Ρεθύμνης. Εκεί σώζεται και το απίτι του γεννήτορά του.
Αντιστασιακός, στέλεχος της ΕΠΟΝ στο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. "Στην ΕΠΟΝ έκανα νέες παρέες. Μπήκα κι εγώ στη διανόηση. Μέχρι τότε δεν ήξερα τίποτε", είχε πει.
Η πρώτη του εμφάνιση στα λογοτεχνικά πράγματα συμβαίνει το 1942 και στο περιοδικό "Πειραϊκά Γράμματα".
Το 1944 τον βρίσκουμε να εκτελεί χρέη αρχισυντάκτη στο λογοτεχνικό περιοδικό για νέους λογοτέχνες "Ξεκίνημα".
Η πρώτη του ποιητική συλλογή εκδίδεται το 1945 με τίτλο "Εποχές".
Από το 1959 ως το 1961 εκδίδει το περιοδικό "Κριτική".
Μέλος της εκδοτικής ομάδας των "Δεκαοκτώ κειμένων", των "Νέων Κειμένων" και του περιοδικού "Η Συνέχεια".
Μόλις το 1979 όμως εκδίδεται συγκεντρωτική έκδοση των ποιημάτων του, όχι με δικά του έξοδα!!! [35 χρόνια μετά!!!]
Από το 1941 μέχρι και το 1971 μας άφησε 88 ποιήματα. Μετά από το 1983 και το αυτοβιογραφικό σχόλιο "Υ.Γ.", σιώπησε...
"Στο αλλοιωμένο τοπίο της εποχής μας δεν ξαναγράφω"... "το έργο μου το ολοκλήρωσα. Επιλέγω τη σιωπή."
Το 1986 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Ποίησης.
Το 2002 με το Μεγάλο Βραβείο Λογοτεχνίας.
Αναγορεύτηκε Επίσημος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Τα έργα του μελοποιήθηκαν από σπουδαίους συνθέτες όπως ο Θεοδωράκης, ο Θάνος Μικρούτσικος, ο Γρηγορίου, ο Μαρκόπουλος και ο Παπαδημητρίου, ενώ έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες.
Το φως της έμπνευσής του έσβησε τα ξημερώματα της 23 ιουνίου του 2005, από καρδιοαναπνευστικό πρόβλημα. Σαν Σήμερα...
[Χ.Π.]
"Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους"
"Όρθιοι και μόνοι μες στη φοβερή ερημία του πλήθους"
2 σχόλια:
Πραγματικά είναι γίγαντας.
Και σήμερα πού καταντήσαμε; Η κάθε μαραμένη (από το μεροκάματο) ψυχή νομίζει ότι γράφει ... ποίηση.
Κάμε ΄να γύρο στα μπλογκς, θα νομίζεις ότι έπρεπε νά 'χουμε 34257687654 Νόμπελ κι όχι δύο.
Λίγη φθινοπωρινή θλίψη, ένας χαμένος έρωτας, άφθονη Φύση, λίγη γοτθική μελαγχολία, όλα αυτά είναι πιασάρικα για ένα ποίημα των μπλόγκερς. Φυσικά τα ποιήματα αυτά κάλιστα θα τα μπερδεύαμε με τα αγενή αέρια που βγαίνουν από την έξοδο του πεπτικού συστήματος (κοίτα πόσες λέξεις για να περιγράψεις την κλανιά!)
Κι ένα άλλο σύνδρομο είναι τα ... μπλογκοπαίγνιδα. Θα επανέλθω όμως γιατί βαρέθηκα σήμερα το ... φλέμμα.
Καλή αρχή!!
Είμαι σίγουρη ότι θα είναι ένα πολύ ενδιαφέρον blog.
Καλησπέρα
Ντέπυ (ή κάπως έτσι!!)
Δημοσίευση σχολίου